Chronische vermoeidheid

Chronische vermoeidheid kan ontstaan wanneer we tijdens een lange periode te veel dingen doen vanuit het gevoel van verplichting, opoffering of het pleasen van een ander, in plaats van vanuit een gevoel van passie. Indien u dit herkent, is het zinvol om te zoeken naar de achterliggende angst. En het daar achterliggende pijnlijke gemis. Het erkennen en voelen van deze pijn kan de genezing betekenen van uw vermoeidheid.

Ingeborg Bosch plaatst chronische vermoeidheid in haar boek Illusies onder de noemer van stressziekten. Zij veronderstelt dat deze aandoening het gevolg is van te veel stress en spanning over een te lange periode waardoor het lichaam zich structureel niet heeft kunnen herstellen en uitputting optreedt. Deze uitputting treedt op als gevolg van een te langdurig te hoge adrenalinespiegel.

Soms heeft iemand lichamelijk hard gewerkt waardoor de aandoening optreedt, maar dat hoeft niet. Het gaat namelijk niet om hoeveel werk iemand verzet, maar de motivatie en emotie van waaruit de dingen gedaan worden. Ingeborg noemt in haar boek dat zij opmerkt dat mensen met chronische vermoeidheid jarenlang gehandeld hebben vanuit valse hoop. Dat wil zeggen:

“Ik kan wel krijgen wat ik nodig heb, als ik maar … (liever ben, beter mijn best doe, slimmer ben, rijker ben, zorg dat anderen zich goed voelen enz)

Vanuit deze motivatie kan iemand jarenlang leven door bijvoorbeeld veel opleidingen te doen, overuren te maken op het werk, altijd anderen te helpen, veel energie in een partner te leggen etc. Door ergens veel energie in te stoppen wordt voorkomen dat er iets gebeurd waar men bang voor is. Alle pogingen om vanuit valse hoop iets te bereiken hebben een onderstroom van angst. Deze angst komt voort uit de amygdala waar de waarheid ligt opgeslagen van pijnlijke ervaringen die reeds zijn gebeurt, vaak in de vroege kindertijd ( voordat het kind anderhalf jaar oud is). De valse hoop ‘beschermt’ tegen het nogmaals voelen van de pijnlijke waarheden. Ingeborg schijft:

“Door de valse hoop komen we in een veel te hoge versnelling om maar weg te vluchten van de waarheid. We proberen als het ware aan onze eigen schaduw te ontkomen. Een onmogelijke zaak. Hoe harder we proberen weg te rennen van onze schaduw, hoe harder deze met ons mee rent. Al snel is onze natuurlijke energievoorraad, die we dagelijks tot onze beschikking hebben, uitgeput en is adrenaline de brandstof waar we op lopen. Het gevolg van deze hoge adrenalinespiegel is echter ook dat het steeds moeilijker wordt om tot rust te komen en een nieuwe energievoorraad op te bouwen. Als we al willen rusten of slapen lukt dat nog maar nauwelijks of niet.”

Herstel van chronische vermoeidheid zou mogelijk kunnen zijn wanneer contact wordt gemaakt met datgene waar je eigenlijk bang voor bent, en met de daaronder gelegen oude realiteit uit je jeugd. Als je je hele leven zo hard je best doet om iets te krijgen, moet er iets zijn wat je heel erg hebt gemist toen je heel klein was. Wat was dat? Sta jezelf toe om het pijnlijke gemis emotioneel te voelen. Je aandoening vraagt om erkenning van wat werkelijk gemist is.